हॅम्लेटचा बाप

किल्ल्याच्या तटबंदीवर गस्त घालताना
पहारेकऱ्यांनी ऐकली एक
कारस्थानी कुजबुज,
एका अदृश्य आकृती,
म्हणत होती राजपुत्राला,
"पोरा, हॅम्लेट
असा माझ्या मागे ये,
मी आलोय परत नरकांच्या यातनातून,
हजारो इंगळ्यांच्या दंश
उठवतो अंगार देहात,
माझ्या पापाचे विखार
देतात डागण्या माझ्या
जीवशून्य आत्म्याला.
या यातनेच्या डोहातून
मिळते थोडी सवलत,
रात्री मर्त्यलोकावर फिरण्याची.
तरीही छळते एक वेदना
सतत उरात.
माझ्या अनैसर्गिक मृत्यूची.
घे सुड त्याचा,
आणि कर मोकळं मला
प्राक्तनाच्या या यातनामय द्वंदातून."
कुणाचा सुड?
प्रश्नर्थक रोखाने बोलला हॅम्लेट,
"तुझ्या काकाचा"
संशयाची सुरुंग पेरत अंतर्धान पावली आकृती.
"सुड घे,
सुड घे,
सुड घे"
म्हणत वाढत गेला
पिशाच्चांच्या घोषणा.
गोंधळलेला हॅम्लेट तटबंदीवर तसाच उभा होता
भ्रमिष्टासारखा,
घोषणा तशाच वाढत होत्या.